XOSÉ LUÍS MÉNDEZ FERRÍN

Estivemos vendo estes días a poesía da posguerra, e dixemos que un dos membros máis destacados da Xeración de 1950 (tamén chamada Xeración 'La Noche' ou Xeración das Festas Minervais) foi (e segue sendo) Xosé Luís Méndez Ferrín, recentemente nomeado Presidente da Real Academia Galega.
Díxenvos da miña devoción literaria por este autor polifacético, clave para a renovación da poesía galega dos 80, e por un libro seu que marcou un antes e un despois, Con pólvora e magnolias (1977), considerado polos especialistas "un impacto poético en época de ditadura".
O propio título remite a dous elementos: a pólvora, como símbolo de resistencia e loita (temática socialrealista) e a magnolia, como símbolo de delicadeza e beleza (temática intimista).
A continuación dous poemas sacados desta obra, ambos pertencentes a estas dúas temáticas tan diferentes:

Saudemos á morte;
na palma da man non sosteñamos ónices.

Chamémoslle:
libro de silencio,
pórtico terminal da escravitude,
escritura feliz da opacidade,
luz que desata e nome da ledicia.

Saudemos á morte;
non deamos pousada a Bach ou Joplin.

Contemplemos
o seu fremoso rostro á nosa beira.

O segundo deles, pola súa extensión, déixovolo nun enlace. Trátase dun macropoema titulado "Reclamo a libertade pró meu pobo" que o autor lle dedicou á memoria de Xosé Ramón Reboiras Noia (1950-1975), nacionalista galego máis coñecido como Moncho Reboiras, membro da UPG, abatido pola policía en Ferrol o 12 de agosto de 1975.